راهنمای خرید درامز الکترونیک

چگونه یک درام کیت الکترونیک انتخاب کنیم؟

درام های الکترونیکی می توانند معنا و قابلیت انعطاف پذیری را به هر مجموعه ایی از درام نوازان زنده یا استودیویی اضافه کنند. این راهنما حاوی اطلاعاتی است که می توانند در انتخاب درامز الکترونیک مناسب با نیازهایتان به شما کمک کنند-حال خواه شما یک درامر باشید یا اینکه فقط بخواهید به یک درامر تبدیل شوید.

درامز الکترونیک چگونه کار می کند؟

اصول کار با یک درام الکترونیک خیلی ساده است. کیت درام الکترونیک متشکل از یک پد لاستیکی یا mesh head در قسمت زیرین است که نوعی حس گر می باشد. وقتی به پد ضربه می زنید، حسگر یک مقدار ولتاژ را به یک ماژول صدا (sound module) ارسال می کند. ماژول صدا آن مقدار ولتاژ را برای ایجاد یک صدای خاص دوباره انتقال می دهد خواه ساز شما یک طبل باشد، یا سنج یا هرچیز دیگری، بسته به ویژگی های ماژول. ماژول نیز سرعت ضربه را به یک مقدار داینامیک تبدیل می کند تا بتواند آواهای لطیف تر یا بلندتری که بخشی از عملکرد درام هستد را بازتولید نماید .

برخی از درام های الکترونیک یا پدهای سنجی دارای دو یا سه حسگر در زیر قسمت سطحی خود هستند که به پدها ظرفیتی برای تولید بیش از یک صدا را می بخشند. بطور مثال، این ویژگی باعث می شود که یک پد snare بتواند هم یک (head sound) و هم یک rim shot را تولید کند یا اینکه باعث می شود یک پد سنجی بتواند صدای زنگ، کمان، و ضربه ایی به لبه را تولید نماید.

آشنایی درامر اکوستیک با سازکوبه ایی الکترونیک

نوازندگان سازهای کوبه ایی که به صورت کلاسیک آموزش دیده اند ممکن است با چند مسئله روبرو شوند که نیازمند تغییرات و سازگاری هایی در سبک نواختن شان باشند. طبل نوازی الکترونیک با طبل نوازی کلاسیک تفاوت های زیادی دارد. اما راههایی برای به حداقل رساندن این تفاوت ها وجود دارند که به وسیله آنها شما می توانید گذار (تغییر transition) تان را راحت کنید. در این جا ما به پنج مورد از مهمترین مسائل اشاره می کنیم:

وجود صدا

یکی از چیزهایی که باعث می شود درامرهای اکوستیک وقتی به سراغ ساز کوبه ایی الکترونیک می روند از حالت تعادل خارج شوند این است که صداهایی که آنها تولید می کنند از یک منبع دور دیگر نشات می گیرند، مثلاً از یک مانیتور صحنه ایی یا یک سیستم صدای خانگی. وقتی پشت یک کیت درام اکوستیک می نشینید، درست در بالای طبل ها و سنج ها قرار دارید و صداها درست توی صورت تان هستند. با سازهای کوبه ایی الکترونیک شما به دنیای سازهای تقویت شده پیوسته اید، و در حالیکه نوازندگان گیتار و کیبورد به شنیدن خروجی شان از یک اسپیکر که چند پا با آنها فاصله دارد عادت کرده اند، اما این اتفاق برای شما تازگی دارد. یکی از مهمترین ابزارهای مورد نیاز در این شرایط یک سیستم مانیتور خوب است که بتواند نوعی حس حضور را به گوش های شما بازگرداند. نیازی نیست که مانیتورتان بلندی خاصی داشته باشد- در واقع، یک جفت مانیتور کوچک هم می توانند کاملاً مفید باشند که با ستاپ تناسب داشته و می توانند به صورت ایستاده نیز قرار گیرند.

تاخیر

میدی می تواند صدها نت را در هر ثانیه مدیریت کند. اما بازهم ممکن است شما هنگامیکه دارید یک پد الکترونیک را می نوازید یک حس تاخیر در پاسخ را احساس کنید. بخشی از این حالت به اکوستیک روانی ربط دارد اما تاخیری در حد چند میلی ثانیه بین ضربه و صدا وجود دارد که مستلزم این است که گوش هایتان با کمی تجربه خود را با آن وفق دهند.

حس پد

پدهای لاستیکی و mesh head ها قطعاً نسبت به سر طبل های اکوستیک، سنج های اکوستیک یا سازهای کوبه ایی اکوستیک ضربات، طنین ها، و پاسخ تاخیر stick response متفاوتی دارند. اما پدهای لاستیکی یک حس آشنای کار با پدها را ایجاد می کنند. پدهای لاستیکی حتماً مستلزم این هستند که شما تا حدی خود را از لحاظ داینامیک تطبیق دهید، و ویژگی های طنین شان از پدی به پد دیگر همانند تغییراتی که شما تجربه می کنید نیستند، مثلاً در toms ، که تنش های سر (head tensions) ممکن است در آنها تفاوت داشته باشند.

از سوی دیگر، Mesh head ها را می توان تا درجات متفاوتی تحت فشار قرار داد و اینها وقتی بدانها ضربه زده می شود “give” بیشتری را ارائه می کنند. اینها می توانند یک سری گزینه های خلاقانه دیگر را نیز ارائه نمایند.

پاسخ داینامیک

سازهای کوبه ایی می توانند، به اندازه یک نجوا-ملایم باشند یا اینکه به صورت کر کننده ایی بلند باشند. انتقال این دامنه داینامیک به پدهای الکترونیک همواره کار دشواری بوده است. این در واقع یکی از مسائل مربوط به توانایی ماژول صدا است برای مدیریت سیگنالی که از پدها می آید. بیشتر ماژول ها دامنه داینامیک را در حد استاندارد میدی 0 (بی صدا) تا 127 (حداکثر سرعت) محدود می کنند. نکته ایی که بسیاری از درامرها هرگز آنرا بررسی نکرده اند توانایی بیشتر ماژول ها است برای اینکه هم بر اساس منحنی های سرعت و هم حساسیت تنظیم شوند. این قابلیت باعث می شود که کیت شما از قابلیت نواختن بالاتری برخوردار شود.

تکنیک های ضربه زدن

این مورد تاثیر خاصی بر نوازندگان سازهای کوبه ایی می گذارد. هیچ نقطه اشتراک واقعی ایی بین نواختن یک طبل کانگا با دستانتان یا ضربه زدن به یک پد با یک چوب دستی وجود ندارد. بطور مثال، نواختن یک گیرو شامل سراندن چوب دستی ایی روی شیار ها با سرعت ها و فشارهای مختلف است. این کار می تواند شامل انحراف جهت باشد (disorienting) برای ضربه زدن به یک پد و شنیدن صدای پلی بک کل پوشش (envelope) گیرو. کنترلرهای دیگری وجود دارند که سطح مناسبی را برای نواختن راحت تر با استفاده از دست فراهم می آورند.

پس آیا کیت های الکترونیک با سازهای اکوستیک فرق دارند؟ البته؛ درست مانند کیبوردهای میدی و کنترلرهای بادی. اما با یک زمان اندک برای تطبیق خود با آنها و پیشنهاداتی که ما در بالا بدانها اشاره کردیم، شاید شما تازه متوجه شوید که مزایایی کیت سازکوبه ایی الکترونیک تان را به محدودیت های طبل های واقعی ترجیح می دهید.